Novi Sad – Evropska Prestonica Kulture

kultura

Novi Sad je jedinstvena sredina specifična po gostoljubivosti, višejezičnosti i otvorenosti. Njegovi žitelji crpe životnu energiju od Dunava, reke koja je oblikovala njihov temperament i obrise njihovog grada.
Glavni grad Vojvodine, pokrajine na severu Srbije, lagano će vas i neosetno uvući u svoj bezbrižan ambijent. Novi Sad poznat je kao grad u kojem se ništa ne radi na brzinu već s merom i natenane, što doprinosi opuštenoj atmosferi kojom retko koji veliki grad može da se pohvali.
U njemu se nalazi velik izbor mesta za opuštanje – bilo da želite da uživate na obalama Dunava, u šetnji centralnim gradskim ulicama ili ste radije za prirodu i pogled s obližnje planine Fruške gore.
U okolini Novog Sada naći ćete i brojne etno-restorane i tradicionalne salaše gde možete provesti trenutke odmora nakon šetnje i uživati u raznovrsnoj kuhinji ovog kraja. Tek tada će vam zaista postati jasno zašto se kaže da vreme u Novom Sadu teče sporije.

Ležeran, opušten, okružen plodnom ravnicom s jedne strane, a planinom i rekom s druge, Novi Sad je pravi biser među gradovima Srbije. Njegovu arhitekturu i duh oblikovale su mnoge nacije tokom istorije, a zovu ga još i Srpska Atina i Gibraltar na Dunavu. Kontinuitet kulturnog razvoja Novog Sada ogleda se kroz trajanje i razvoj institucija od nacionalnog značaja, kao što su Matica srpska i Srpsko narodno pozorište. Utisak o tome kako se ovaj grad razvijao od prve polovine 18. do sredine 20. veka možete steći ako šetnju prelepom Petrovaradinskom tvrđavom iskoristite za posetu stalnoj postavci gradskog muzeja.

Novi Sad je univerzitetski centar i grad mladih zbog čega je u 21. veku „zaradio” dve vredne titule – Omladinska prestonica Evrope 2019. i Evropska prestonica kulture 2022. godine. Bezbrižan duh ovog grada, koji privlači sve više ljudi iz svih krajeva sveta, uzeće vas pod svoje a vama neće preostati ništa sem da mu se prepustite. Na desnoj obali Dunava, u Novom Sadu, nalazi se Petrovaradinska tvrđava. Zbog velikog značaja koji je imala za Habzburšku monarhiju tvrđava je nazvana i „Gibraltar na Dunavu”, a tokom vekova svedočila je brojnim borbama za prevlast koje su se odigravale na ovim prostorima.

Po veličini druga tvrđava u Evropi, građena je od 1692. do 1780. godine i odlično je očuvana. Sličnost s vojnim utvrđenjima u Francuskoj vidljiva je na svakom koraku, jer je tvrđava izgrađena po ugledu na francuska utvrđenja graditelja Vobana, a prema projektu austrijskih vojnih inženjera Marsiljija, Kajzersfelda i Vamberga.
Unutar Petrovaradinske tvrđave nalaze se dobro očuvane zgrade koje svedoče o njenoj važnoj odbrambenoj funkciji. Tako ćete, šetajući Gornjim gradom, proći pored arsenala i oficirskog paviljona, kao i pored jednostavne duge kasarne. Toranj sa satom koji se izdiže na Gornjem gradu i gleda na Dunav, omiljena je atrakcija turista zbog svojih „obrnutih kazaljki” – velika kazaljka pokazuje sate, a mala minute, što ovaj sat čini posebno interesantnim. A kada istražite nadzemni deo Gornjeg grada, spustite se u njegove podzemne odaje i istražite 16 kilometara duge lagume, galerije i hodnike.

Šetajući prostorijama Donjeg grada, gde se nalaze oficirski stanovi, bolnice i kasarna, otkrićete kako je bilo živeti u gradu unutar grada, rezervisanom za čuvare utvrđenja. Nekada moćno vojno uporište, danas je sedište umetnosti i kulture. Tako se na Petrovaradinskoj tvrđavi danas nalaze Opservatorija i Istorijski arhiv, kao i Muzej grada Novog Sada koji je smešten u nekadašnjoj Topovnjači. U podrumskim prostorijama nalaze se brojni ateljei. Na Petrovaradinskoj tvrđavi održava se niz kulturnih i zabavnih manifestacija. Najpoznatija među njima je muzički festival Exit, koji svake godine okuplja na desetine hiljade posetilaca iz svih krajeva sveta. Možete pročitati više o Novom Sadu i turističkim potencijalima Evropske Prestonice Kulture na zvaničnom sajtu Turističke Organizacije Srbije.

Kada ste u Novom Sadu važno je pronaći dobar smeštaj. Nedaleko od užurbanog centra grada i u mirnom delu Novog Sada nalazi se Hotel Vigor – hotel sa najboljim odnosom cene i kvaliteta. Hotel je prve goste primio odmah po otvaranju 1. marta 2008. Hotel nudi kvalitetnu uslugu, potpuno prilagođenu zahtevima savremenog života. Hotel Vigor je organizovan kao GARNI hotel – noćenje sa doručkom. Gosti hotela su uglavnom poslovni ljudi, sportisti, turisti u tranzitu i svi ostali gosti kojima je ova vrsta usluge potrebna.

Za turiste koji su u Novom Sadu bez automobila, dobro je znati da se hotel Vigor nalazi ispred autobuske stanice koja ga povezuje sa centrom grada, glavnom železničkom i autobuskom stajalištem. Dok ste u Novom Sadu možete posetiti i obližnje gradove kao što su Subotica, Sombor, ali i glavni grad Srbije – Beograd, koji je sa Novim Sadom povezan brzom modernom železnicom.

Hotel Vigor je stilski dizajniran i opremljen luksuznim enterijerom, koji uz ljubazno osoblje garantuje prijatan i udoban boravak. Pored izuzetno povoljnih cena, Hotel Vigor nudi: 1 komforan apartman, 2 jednokrevetne sobe, 11 dvokrevetnih soba, 10 soba sa francuskim ležajem, 1 dvokrevetna soba sa pomoćnim ležajem. Svaka soba u hotelu Vigor je opremljena sa: elektronskim sefom, brzim internetom, LCD TV sa satelitskim kanalima, mini barom, direktnom telefonskom linijom, modernim kupatilom sa tušem. Ostali sadržaji hotela Vigor su: restoran sa 40 mesta, hotelski bar, menjačnica, ograđeni parking sa video nadzorom. Hotel Vigor Vam može organizovati sledeće: usluge iznajmljivanja automobila i bicikala, transfer od aerodroma Nikola Tesla ili nekog drugog regionalnog aerodroma do hotela i obrnuto, poslovne sastanke, razgledanje i jednodnevne izlete sa turističkim vodičem. Ujutro ćete biti oduševljeni veoma bogatim doručkom sa srpskim i internacionalnim jelima.

Kulturni turizam u Jagodini

kultura

Jagodina je centar kulturnog turizma Srbije. Osim dobro poznatog muzeja naivne umetnosti i zavičajnog muzeja u gradu na Belici postoji i mnogo novih sadržaja koji su jedinstveni u Srbiji kao što je muzej voštanih figura. Osim kulturnog turizma, Jagodina je prepoznata i kao centar religioznog turizma jer u gradu i okolini možete videti veliki broj značajnih crkvi i manastira kao što je Jošanica, Hram sv. Petra i Pavla… Jedan od najnovijih bisera kulturnog turizma Srbije je i Kočin Hrast – mesto koje spaja istoriju, kulturu i lepu prirodu centralne Srbije.

Zavičajni muzej u Jagodini – Na teritoriji koju danas obuhvata grad Jagodina, još u praistorijsko doba strujao je život o čemu svedoče mnogi arheološki nalazi koji se čuvaju u Zavičajnom muzeju. Zavičajni muzej je izrastao u značajnu kulturnu instituciju u gradu i šire koja prikuplja na desetine hiljada vrednih predmeta prirodnjačkog, arheološkog, istorijskog, etnološkog i umetničkog karaktera. Među eksponatima se posebno ističu retki praistorijski fosili, arheološki nalazi iz srednjevekovnog perioda ali i građa iz Prve srpske fabrike stakla, zbirke numizmatike i ordenja, stare i retke knjige. Zavičajni muzej pruža jedinstvenu priliku turistima da na jednom mestu saznaju o vekovnim tokovima života i rada na ovim prostorima.

Muzej naivne i marginalne umetnosti – Posebno mesto u kulturnom miljeu Jagodine i spisku objekata spomenika kulture
zauzima Muzej naive. Muzej naive je postao nosilac očuvanja i afirmacije slikara naivaca, ne samo sa ovog područja, već i cele Evrope, a u skorije vreme i sveta. Stalna postavka Muzeja, mnoge monografije, katalozi, veliki broj izložbi u zemlji i inostranstvu ostaće trajna i vredna svedočanstva o likovnom nasleđu Jagodine. Od poznatih imena u Muzeju su izlagali svoje radove Janko Brašić, rodonačelnik Oparićke škole naive, Josip i Ivan Generalić, Ivan Rabuzin, Josip Lacković, mnogi slikari Kovačićke škole naivne
umetnosti i mnogi drugi. Pored Galerije i Muzeja naivne umetnosti, u Jagodini postoji i radi nekoliko privatnih galerija koje daju poseban pečat kulturnom stvaralaštvu grada

Muzej voštanih figura – U najlepšem delu Jagodine, u sklopu turističko-sportsko-zabavnog kompleksa Potok Đurđevo brdo, 28. aprila 2008. godine otvoren je prvi i jedini Muzej voštanih figura u Srbiji, a šesti u Evropi. Muzej voštanih figura u Jagodini ima preko 30 eksponata, od istorije, crkve, politike, nauke, do kulture i sporta i predstavlja pravi bukvar istorije. U svojoj ponudi Muzej ima i raznovrsne suvenire, koji će vas podsećati na vašu posetu gradu Jagodini i ovoj interesantnoj ustanovi.

Turistički kompleks “Kočin hrast” – je najnoviji biser turističke ponude Jagodine. Nalazi se pored Velike Morave, na samo šest kilometara od grada, u blizini auto puta.
Turistički brod, tačnije katamaran koji ima dva nivoa i 20 mesta je namenjen plovidbi duž Velike Morave. Kočin hrast je star 300 godina, a oko dva hektara prostora pored stabla ispod kojeg je kapetan Koča 1788. poveo vojnike u oslobađanje Srbije od Osmanlija ima veliki istorijski značaj. U okviru kompleksa podignuta je i spomen-česma na kojoj je ispisan kraći istorijat ovoga kraja. U okviru komleksa Kočin Hrast nalazi se i restoran, kameno pristanište za turistički brod i šetanje pored reke, pešačke staze, amfiteatar za održavanje kulturno-zabavnih manifestacija, sportski teren, dečije igralište sa mobilijarom kao i letnjikovci sa terasama.

Manastir Jošanica – nalazi se 10 kilometara zapadno od Jagodine pored sela Prnjavora, na lepom i ravnom mestu između brda Čukare i Ravnog gaja u podnožju Crnog Vrha. Nekada je ovaj predeo bio pod šumom ali sada je to veoma pitom kraj. Hram manastira Jošanice posvećen je sv. ocu Nikolaju, a narodni sabor se okupljao o Cvetima, Velikoj Gospojini i “Mladom sv. Nikoli”. Pored ovog manastira teče reka Jošanica koja mu je i dala ime. Narodno predanje kaže da je u pećini ispod brda Šarenika (pećina i danas postoji), živeo u staro vreme neki isposnik po imenu Joša, po kome je ne samo manastir nego i reka nose ime. Ne zna se tačno kada je Jošanica podignuta. Po tradiciji Jošanica pripada vremenu kneza Lazara. Po narodnom predanju knez Lazar je podigao Jošanicu da bi se u njoj venčao sa kneginjom Milicom, po drugom da bi se u njoj ispitao, a venčao se u Ravanici. Današnji hram je posle većeg oštećenja obnovljen 1786. godine sa izvesnim kasnijim dograđivanjima. To je istovremeno i prvi pisani podatak o manastiru Jošanica.

Više o kulturnom turizmu Jagodine i svim destinacijama možete videti u novoj besplatnoj brošuri na srpskom jeziku:

Stobi – na raskršću antičkih civilizacija

kultura

Antički grad Stobi se nalazi u centralnom delu Severne Makedonije, u plodnoj tikveškoj dolini, i predstavlja jedan od najbitnijih arheoloških lokaliteta na Balkanu. Stobi predstavlja raskrsnicu jugoistočne Evrope jer povezuje Dunav sa Egejskom regijom ali i brojne rute kao što je Via Egnatija, Via Militaris kao i Via Axis i Diagonalis. Ova specifična lokacija je napravila od grada Stobija bitan trgovački centar ovog dela Evrope. Nalazi se na samom uću Crne Reke ( Erigon ) u Vardar ( Aksios ). Stobi je osnovan u drevnoj Peoniji, nakon toga ga osvajaju makedonci a tokom rimskog perioda pretvoren je u glavni grad provincije Makedonije Salutaris. Nalazi se u blizini Velesa, pored autoputa koji povezuje Beograd sa Solunom.

Nekada raskršće drevnih naroda, Stobi je danas jedno od najreprezentativnijih arheoloških nalazišta u Severnoj Makedoniji i predstavlja glavni adut kulturnog turizma ove zemlje koje posećuje sve veći broj stranih turista. Unutar antičkih zidina Stobija moći ćete da posetite jedan od najsačuvanijih amfiteatara na Balkanu ali i brojne ostatke crkvi, vila kao i mozaika. Stobi je bio i jedan od najvažnijih hrišćanskih centara tokom rimskog perioda a ujedno je bio i najveći grad provincije Makedonija. Svoj procvat je dostigao tokom trećeg i četvrtog veka nove ere a tokom petog veka ga razaraju Huni. Početak šestog veka obeležava razorni zemljotres koji je razorio mnoge gradove u provincijama Dardaniji i Makedoniji. Danas je to idealna lokacija za pauzu svim turistima koji idu iz Srbije ka Grčkoj, jer se nalazi odmah pored auto puta. Ali ova usputna stanica je idealna i kako bi upoznali bogatu istoriju Balkana kroz brojne artefakte i građevine koje su i dalje delimično sačuvane.

Mitologija Halkidikija – od Titana do Sitona

kultura

Grčka mitologija je prepuna zanimljivih legendi i priča, heroja i Bogova. Svaki deo Grčke ima određene likove koji kroz predanja žive i danas u popularnoj kulturi, kroz romane, filmove i serije. Ni Halkidiki nije izuzetak – čak naprotiv, jedan od najbitnijih događaja iz grčke mitologije se upravo dogodio na Halkidikiju. Po predanju Halkidiki je bio dom titana – sinova Urana i Gee, Boga neba i Boginje zemlje. Titani su živeli na poluostrvima Halkidikija a Bogovi su živeli na planini Olimp. Kada su se Titani pobunili protiv Bogova i pokušali da ih zbace sa Olimpa, Halkidiki je bio mesto velike bitke – Titanomahije. Titani su bacali ogromne stene na bogove a Olimpijci, posebno vrhovni Bog Zevs im je uzvraćao vatrenim munjama. Nakon deset godina dugih borbi, Bogovi su pobedili, a neki od Titana su zatvoreni i zatrpani ispod tri poluostrva Halkidikija.

Drevno ime Kasandre – zapadnog poluostrva Halkidikija je Flegra, što znači ,,Ognjena zemlja,, Prema legend, Engelados – jedan od Titana, zakopan je ispod stene koju su na njega bacilli bogovi sa Olimpa. Na taj način, titan zvani ,,Engelados-Sismos,, ( zemljotres ) zakopan je na Kasandri. Ipak, pošto je i dalje živ, on pokušava da se oslobodi iz utrobe zemlje i njegovi napori izazivaju česte zemljotrese. Ko bi rekao da danas mirna Kasandra krije tako monstruoznu priču, i da je, bar po mitologiji, izvor svih zemljotresa.

Na drugom kraju Halkidikija, poluostrvo Atos je dobilo ime po titanu Atosu, koji je tokom bitke bacio veliku stenu na bogove, ali promašio je i na tom mestu se danas nalazi treće poluostrvo i najviša planina ovog dela Grčke – Atos.

Sitonija – srednje poluostrvo – dobila je ime po Sitonu, kralju Makedonije i sinu Posejdona – Boga mora. U grčkoj mitologiji Siton je bio otac prelepe Palini koje su mnogi prosci širom sveta hteli za ženu. Samo onaj prosac koji bi pobedio njenog oca u dvoboju mogao je da je oženi. Nažalost, niko nije mogao da pobedi njenog oca i Palini je godinama ostala sama. Kada je Siton ostario, više nije mogao da se bori, pa je novo pravilo bilo da udvarači moraju da se bore jedni protiv drugih. U jednoj od ovih bitaka, protivnici su bili Klitos i Driantas. Palinijevo srce je bilo naklonjeno Klitosu i ona se plašila da bi mogao da izgubi život u dvoboju. Palini je podmitila pratnju Driantasa, koji su mu odsekli ruku, kako bi Klitos imao sigurnu pobedu. Siton je shvatio šta se dešava i odlučio je da spali svoju ćerku. Prizvao je kišu meteora ali Palini je spašena u zadnjem trenutku. Siton je ovo smatrao znakom bogova, priznao je svoju grešku i dozvolio je venčanje Palini i Klitosa.

Danas je Palini ime mesta u središnjem delu Kasandre, blizu poznatog letovališta Haniotija a po mnogim tumačima grčkih mitova još jedno mesto može da se poveže sa grčkim mitološkim likovima. To je mesto Posidi na zapadnoj obali Kasandre, za koju mnogi poznavaoci grčke mitologije kažu da je rodno mesto boga mora – Posejdona.

Sve ove mitološke priče koje su se prenosile sa kolena na koleno nisu nastale tek tako. One su bile način kako su stari narodi objašnjavali njima čudne pojave poput zemljotresa, erupcija vulkana i drugih procesa. Mnogi geološki fenomeni se dešavaju na Halkidikiju, seizmološki trusnom području, a i danas para vrelog sumpora koja izlazi iz zemlje u centru poluostrva Kasandra i u banji Agia Paraskeva na zapadnoj obali poluostrva svedoče upravo o tome.

Manastir Hilandar

kultura

Sveta Gora je duhovna prestonica pravoslavnog hrišćanskog sveta, koja se sastoji od 20 manastira, 12 skitova i oko 700 kuća, kelija ili skitova i oko 2000 monaha. Reč je o verskoj zajednici sa 1000 godina starim manastirima, ćelijama u pećinama i kulama. Uvrštena je u UNESKO-ve spomenike svetske baštine. Po predanju Bogorodica je na putu da poseti Lazara na Kipru naišla na uzburkano more i bila je prinuđena da potraži sklonište u luci na poluostrvu Atos. Bogorodica je bila zadivljena lepotom ovog mesta i zamolila je Boga da joj da planinu Atos na poklon. Tada joj je Gospod odgovorio: ,,Neka ovo mesto bude vaš vrt i vaš raj, utočište za one koji traže spasenje,, Od tada je Sveta Gora poznata i kao Bogorodičin vrt. Prvi monasi stigli su na Svetu Goru tokom 5. veka nove ere, tražeći osamljeno mesto za molitvu i pronalaženje mira na zemlji. Za srpsku kulturu i pravoslavlje najbitnije mesto se nalazi upravo na Svetoj Gori.

Grčki monah Georgije Hilandarios se smatra osnivačem Hilandara. 1198. Godine na temeljima ovog mesta manastir Hilandar su obnovili veliki župan Stefan Nemanja i njegov sin Rastko, to jest monasi Simeon i Sava. Te godine je vizantijski car Aleksije treći Anđeo Simeonu i Savi izdao zapečaćenu zlatnu bulu kojom se manastir Hilandar daruju kako bi mogli da primaju srpske monahe. 1199. godine u manastiru je preminuo monah Simeon, otac Svetog Save, a legenda kaže da je na mestu na kome je on sahranjen u nekadašnjoj crkvi Vavedenja Bogorodice, koju je kasnije kralj Milutin obnovio, nikla čudesna loza.

Početkom 13. veka Sveta Gora je bila pod faktičkom vlašću krstaša koji su 1204. Osvojili Carigrad a pojavili su se i brojni pirati i pljačkaši koji su bili velika opasnost za sve manastire. Usled toga Sveti Sava je napustio Svetu Goru 1208. godine i preneo mošti Svetog Simeona iz Hilandara u Srbiju. Sa svog poslednjeg putovanja, iz manastira Svetog Save Osvećenog doneo najstariju i najpoznatiju hilandarsku ikonu – Bogorodicu Trojeručicu.

U takvim okolnostima kralj Stefan Uroš je 1262. Godine iznad manastira podigao pirg – kulu Preobraženja kako bi što bolje zaštitio manastir. U tom periodu su značajno rasli manastirski posedi a kraljevi Dragutin i Milutin su proširili manastirske posede i u samoj Srbiji. Najveći prosperitet Sveta Gora doživljava tokom vladavine cara Stefana Dušana koji je pomagao Hilandar i dodelio mu posede u Srbiji, Grčkoj i u mnogim drugim delovima Balkana. U to vreme posedi Hilandara su zahvatali petinu teritorije Svete Gore.

1347. godine kuga je harala Evropom i Car Dušan se sklonio u Hilandar a tom prilikom je poveo i caricu Jelenu što je bilo grubo narušavanje strogo poštovane tradicije o zabrani dolaska žena na tlo Svete Gore. Kao uspomena na dolazak cara Dušana na Svetu Goru i dan danas stoji krst koji označava mesto na kome su hilandarski monasi sačekali cara i za uspomenu posadili maslinovo drvo koje je i danas moguće videti. Carica Jelena je postala ktitorka kelije Svetog Save u Kareji, a u okviru manastira Hilandara izgrađena je crkva Svetog Arhanđela.

Osim cara Dušana, mnogi srpski vlastelini su pomagali manastir Hilandar a Knez LazarHrebeljanović je ktitor spoljne priprate koja je izgrađena oko 1380. godine. Krajem 14. Veka Hilandar je postao utočište članovima poslednjih srpskih vladarskih i vlastelinskih porodica. Osim srednjevekovnih kraljeva, Hilandar su posetili i Miloš Obrenović, knez Aleksandar Obrenović a poznato je da je u posetu ovoj Svetinji išao i kralj Petar Prvi Karađorđević.

Početkom marta 2004. godine manastir Hilandar je stradao u požaru. Više od polovine manastirskih zdanja je tada oštećeno. Obnova manastira je nastupila odmah nakon ove nesreće i uz velike napore, priloge i pomoć Srbije, Grčke ali i mnogih organizacija i pojedinaca veliki deo kompleksa Hilandara je obnovljen.

Posete Svetoj Gori su ograničene i manastir Hilandar se pridržava odgovarajuće procedure.Od svih svih poklonika se očekuje da se pridržavaju propisanog kodeksa ponašanja koji se nalazi na poleđini obrasca dozvole za ulazak na Svetu Goru. Dolazak na Svetu Goru i manastir Hilandar nije turistička poseta i ne možete očekivati sve pogodnosti savremenog putovanja. Odgovornost za kompletnu organizaciju vašeg puta je samo na vama i u slučaju da se dese okolnosti zbog kojih brod iz Jerisosa i Uranopolisa ne mogu da plove do Svete Gore, morate sačekati naredni ili neki drugi dan kada će brodovi ponovo saobraćati. Manastir Hilandar preuzima odgovornost samo za organizaciju grupnog prevoza od luke Arsana i luke Jovanjica do Manastira Hilandar i obratno.

Da biste došli na Svetu Goru, potrebno je da prethodno tražite i dobijete blagoslov za posetu i boravak u manastiru, a da zatim na sam dan dolaska preuzmete dozvolu za boravak na Svetoj Gori, takozvani Diamonitirion. Vizu ili dozvolu za ulazak na Svetu Goru možete preuzeti u pokloničkoj kancelariji koja se nalazi u Uranopolisu u neposrednoj blizini pristaništa sa koga brodovi do Svete Gore polaze svakog jutra. Tokom letnjih meseci, kada je i najveći broj posetilaca, bitno je rezervisati karte za brod na vreme, tako da je preporuka da čim dobijete blagoslov iz manastira da imaju mesta za vas i da možete doći određenog dana, istog dana i rezervišete karte.

Porto Plata – otkrijte prvo mesto novog sveta

kultura

Posle skoro 2 godine svetske pandemije koja je između ostalog poremetila i naše planove vezane za putovanja, želimo da ponovo krenemo sa otkrivanjem nekih novih obala, mesta sa puno različitih boja i ukusa. Potrebna su nam nova prostranstva i priče. Ne postoji bolje mesto za to od Porto Plate – mesta na severnoj obali Dominikanske Republike, jer upravo je to bilo prvo naselje novo-otkrivenog sveta koje je Kolumbo primetio na svom putu na kojem je trebao da otkrije Indiju a zapravo je otkrio potpuno novi svet koji danas poznajemo kao Centralna Amerika ili kao grupu karipskih ostrva. La Isabela – lokalitet koji se danas nalazi u zapadnom delu Porto Plate bilo je prvo stalno naselje koje je Kolumbo sagradio. Iako je La Isabela danas samo arheološki lokalitet na kome možete videti ruševine tadašnjeg malog naselja – samo nekoliko kilometara odatle nalazi se Porto Plata – šareni karipski grad koji je mnogo više od klasične slike koju imamo kada pomislimo na Karibe – Porto Plata osim lepih plaža i kristalno čiste vode atlantskog okeana ima dugu i burnu istoriju, brojne muzeje, tvrđave ali i lokalno stanovništvo koje je uvek spremno da vam pokaže osnovne korake Marengea i Baćate – lokalnog plesa Dominikanske Republike.

Srebrna Obala je prevod samog imena grada Porto Plate, ali otkud taj naziv? 1492. godine privučen prizorom srebrnog odsjaja oblaka koji su se nadvijali nad planinom Izabel de Tores iznad današnje Porto Plate, Kolumbo je odlučio da istraži taj predeo. Naišao je na domorodačku civilizaciju Taino – prvobitne stanovnike te oblasti i zajedno sa Špancima koji su došli sa njim sagradio je prvu crkvu kao i prvi dom u Americi, iako je mislio da je to zapravo Indija. Nakon prve plovidbe i otkrića novog sveta Kolumbo se vratio u Španiju pun utisaka ali i zlata. Upravo je to zlato i sva ostala bogastva koje je našao na Karibima i ostatku Amerike dovelo do burnih osvajanja i naseljavanja velikog broja Evropljana koji će zauvek promeniti taj deo sveta. Ostrvo su nazvali Hispanjola ili mala Španija – osnovali su i prvi veliki grad – Santo Domingo koji je i danas glavni grad Dominikanske Republike. Civilizacije su se smenjivale – Hispanjolu su pokušali da osvoje i drugi evropski narodi, vekovi brojnih sukoba su se nizali i konačno je nezavisnost Dominikanska Republika stekla 1844. godine. Sve ove civilizacije su uticale na to da osim prirodnih lepota, karipske i atlantske obale, vodopada i reka Dominikana danas može da se pohvali i velikim brojem kulturno-istorijskih spomenika.

Porto Plata je savršen primer kulturnog turizma na Dominikani. Centar starog grada je mesto sa najvećim brojem zgrada iz viktorijanskog doba na teritoriji Kariba, a osim dobro očuvanih vila i javnih institucija tu su i brojni muzeji. Jedan od najbitnijih muzeja je i muzej ćilibara. Obale Porto Plate su poznate i po nalazištima ćilibara a neki od primeraka insekata i životinja zarobljenih u ćilibaru su poslužile kao inspiracija Stivenu Spilbergu koji je na osnovu utisaka sa putovanja u Dominikanskoj Republici napravio dobro poznati film Park iz Doba Jure. Dominikana je danas mesto gde se snimaju brojni holivudski filmovi a lokacije u mnogim poznatim filmovima možete naći kako u okolini Porto Plate tako i širom zemlje.

Turisti se nakon pandemije vraćaju u velikom broju na obale Dominikane, a kako je to jedna od prvih zemalja koja je otvorila vrata turistima već sada se vraćaju na brojeve turista pre same pandemije. Ekonomija Dominikanske Republike dosta zavisi od turizma tako da je odluka da dozvole turizam bez ograničenja a i da dozvole velikim kruzerima da ponovo uplovljavaju u njene luke, bila dobra prilika za turistički sektor i hotele da ponovo otvore svoja vrata. Najbrojniji turisti su Amerikanci ali sve je više posetilaca iz Evrope koji žele kombinaciju odmora i aktivnog turizma a severne obale Dominikanske Republike su idealne za aktivni turizam kao i eko-turizam koji je sve popularniji. Turisti imaju prilike da obilaze plantaže kafe, kakaoa, banana, manga ali i da degustiraju rum – lokalno karipsko piće, da obilaze Nacionalne Parkove i druže se sa papagajima kao i da probaju zip-lajn i skakanje sa vodopada. Kulturni turizam je takođe grana turizma koja se ubrzano razvija i brojni lokaliteti se sređuju, obnavljaju se kulturne rute na kojima možete pratiti Kolumbova osvajanja ili naučiti kako se pravi rum i lokalni specijaliteti od egzotičnog voća.

Kosta Dorada ili zlatna obala na samo nekoliko kilometara od centra Porto Plate je najpoznatija plaža sa puno hotela i turistima iz celog sveta. Ali osim zlatne obale, na istoku i zapadu od grada nalaze se skrivena mesta koja treba otkriti. Sosua i Kabarete na istoku su mala mesta poznata po noćnom životu ali i velikim talasima i danas su centar aktivnog turizma i dobro su poznata svim turistima koji žele da jedre na dasci i uživaju u velikim talasima atlantskog okeana. Ali osim uzburkanog okeana na istočnoj strani Porto Plate tu su i dosta mirnije vode na zapadu gde možete naći jedinstvenu prirodnu pojavu – prelepa koralna ostrva sa prozirnom vodom koja su danas centar ronilačkog turizma koje posećuju turisti koji žele da plivaju sa ražama i drugim egzotičnim morskim životinjama, da rone ali i da plove na jedrilicama. Jedno od takvih mesta je Kajo Arena ili ,,rajska plaža,, kako je nazivaju turisti. Kajo Arena se nalazi kilometrima van obale i kako biste došli do ovog ,,prirodnog bazena,, morate iznajmiti čamac sa obližnjeg mesta na obali Punta Rusija.

Nakon pola sata vožnje i uživanja u prizorima uzburkanog Atlantika, odjednom ćete se naći u plitkim vodama okruženi koralnim grebenom i malim ostrvom u sred te zanimljive prirodne pojave. Na Kajo Areni možete biti sami tokom radnih dana kada nema puno turista, ali tokom vikenda ćete imati priliku da upoznate lokalne turiste koji će rado podeliti njihova iskustva i preporučiti vam najlepša mesta koja morate posetiti u Dominikanskoj Republici.

VIA KELTIKA – Nova kulturna ruta Evrope

kultura

Evropske kulturne rute Saveta Evrope već više od 30 godina doprinose boljoj povezanosti država Evrope i njihovih kulturnih baština. Kulturne rute u isto vreme prikazuju različitosti kulturnih identiteta evropskih naroda ali i njihovo jedinstvo koje se sastoji u neraskidivim istorijskim i geografskim vezama koje doprinose boljoj komunikaciji i interkulturalnom dijalogu. Osim naučno -istraživačkog značaja, kulturne rute Evrope doprinose i jačanju turizma. U vremenima kada turizam beleži značajne gubitke zbog svetske pandemije dolazi do izražaja ideja o povezivanju i izgradnji novih turističkih proizvoda koji će pomoći lokalnim ekonomijama.

Centar za kulturni turizam iz Srbije, zajedno sa više organizacija i institucija širom Evrope pokreće jedinstveni projekat – novu kulturnu rutu – VIA KELTIKA ( Via Celtica ) koja će povezati 8 evropskih država i predstaviti brojne destinacije, muzeje i kulturno -turističke celine koje su posvećene antičkoj keltskoj civilizaciji.

Kelti – antička civilizacija, zaslužna je za polaganje temelja kulture Evrope kakvu danas poznajemo. Brojni evropski gradovi su izgrađeni na temeljima keltskih naseobina. Od nekadašnjeg Singidunuma – današnjeg Beograda, pa sve do obala Atlantika, Kelti su ostavili neizbrisiv civilizacijski trag koji je vidljiv i danas. Via Keltika – ruta kandidat za ovo prestižno obeležje, predstavlja vezu između Srbije i zapadne Evrope, kojom želimo da pokažemo da iako danas govorimo različitim jezicima možemo i dalje da komuniciramo kroz zajedničko kulturno nasleđe.

Centar za kulturni turizam iz Srbije je organizacija – inicijator ovog međunarodnog projekta. U kandidaturi keltske rute centru za kulturni turizam su se pridružile još tri evropske institucije, tako da ukupno 4 organizacija iz različitih evropskih država predstavlja kandidaturu za prestižno evropsko odlikovanje koje će popularizovati kulturni dijalog ali i pomoći turizmu svih destinacija koje se nalaze na samoj ruti.

Tim koji podnosi kandidaturu se sastoji iz sledećih organizacija : Muzej Latenium – jedna od najbitnijih evropskih institucija posvećena izučavanju i prezentaciji Kelta sa sedištem u Švajcarskoj. Turistička organizacija Halštat-a – destinacija koja predstavlja centar keltske kulture u Austriji i centralnoj Evropi. Turistička organizacija Bratislave – sa brojnim keltskim nalazištima oko glavnog grada republike Slovačke. Centar za kulturni turizam – organizacija iz Srbije koja se bavi promocijom kulturne baštine Srbije i kulturnog turizma.

Srbija je u ovoj ruti predstavljena sa tri destinacije u različitim delovima države ( centar, sever i istok ) Nakon Srbije ruta nastavlja dalje ka Mađarskoj, Slovačkoj, Austriji, Nemačkoj, Luksemburgu, Francuskoj i završava na mestu najvećeg nalazišta keltskih artefakata u Švajcarskoj. Ta linearna ruta sa destinacijama koje se nalaze na njoj broji preko 2000 kilometara i predstavlja novi turistički proizvod Evrope koji će popularizovati temu keltske civilizacije ali doprineti i poboljšanju same međunarodne komunikacije kao i turističke ponude. Kako se mnoge destinacije na ruti nalaze u ruralnim delovima Srbije i Evrope, ovaj projekat će doprineti i razvoju ruralnog turizma, izgradnji novih turističkih ponuda, radnih mesta, ponudi lokalnih proizvoda, usluga i transporta, tako da ovaj projekat ima i jednu širu ekonomsku dimenziju. Osim linearne kulturne rute predstavićemo i destinacije koje predstavljaju kulturu Kelta i iz drugih država koje se nalaze u blizini same geografske-linearne rute.

U sledećoj fazi projekta biće predstavljene internet prezentacije kao i digitalne publikacije. Ovaj projekat je bitan i za digitalizaciju kulturne baštine svih regiona koji su na samoj ruti jer će sve destinacije biti trajno digitalizovane i predstavljene evropskoj i svetskoj publici na moderan način. Osim evropskih jezika, svi promotivni materijali će biti dostupni i na kineskom i drugim svetskim jezicima što će doprineti objedinjavanju svih destinacija na ruti u jedinstveni turistički proizvod koji će biti predstavljen turistima širom sveta.

Beograd – glavni grad Srbije, izgrađen na temeljima keltskog Singidunuma

Srbija u ,,Kući Evropske Istorije,,

kultura

Kuća Evropske Istorije je potpuno novi muzej koji se fokusira na istoriju Evrope i pokušava da dočara burne istorijske procese ali i mitove i činjenice o starom kontinentu, kroz interaktivne izložbe i multimedijalne prikaze. Muzej se nalazi u prelepom parku Leopold u srcu Evopskog kvarta u Briselu a ulaz je besplatan za sve posetioce.

U Kući evropske istorije smeštena je velika zbirka predmeta i dokumenata, kao i obrazovni programi, kulturni i onlajn sadržaji. Poseta muzeju je putovanje kroz istoriju Evrope, od mitološkog imena samog kontinenta i nastanka Evrope do današnjeg dana, ali sa posebnim fokusom na događaje 20. veka, koji su od velikog značaja za ceo kontinent.

Srbija je u ovom muzeju predstavljena sa brojnim dokumentima, fotografijama i izložbama, kao malo koja zemlja Evrope. To govori o značaju Srbije za celokupnu istoriju starog kontinenta. Jedan od najzanimljivijih eksponata je i Sretenjski ustav, prvi srpski ustav koji je donet 1835. godine. To je jedan od prvih demokratskih ustava u Evropi.

Ramska tvrdjava – obnovljena i otvorena za turiste

kultura

Posle dve godine restauracije Ramska tvrdjava je obnovljena i ponovo je otvorena za turiste. Na samoj kamenoj litici, nizvodno od Smedereva, pažnju privlače obrisi srednjovekovne tvrđave Ram. To je drevni Ramski grad koji poput vojnika na mrtvoj straži čuva ulaz u predvorje Đerdapa.

U sadašnjem obliku, tvrđava je opstala iz vremena turskog sultana Bajazita Drugog. Kažu da je, boreći se na ovim prostorima, zastao da se odmori na uzvišenju odakle se pružao lep pogled na sve četiri strane. Sedeći tako na svom „ihramu“ (ćilimu) on je zaspao, da bi se nešto kasnije probudio okrepljen i preporođen. Tada je naredio da mu se na ovom mestu sagradi tvrđava. Bilo je to moćno, artiljerijsko utvrđenje oko koga su se lomila koplja mnogih carstava.

Uz tvrđavu, čija je rekonstrukcija počela, nalaze se i ostaci hamama i dobro očuvan karavan saraj.
Dva kilometara niže od grada nalazi se rimsko arheološko nalazište Lederata koje otkriva tragove boravka Kelta, Avara, Slovena…
Iz Rama je krenula prva srpska deputacija sa protom Matejom Nenadovićem. Kod Rama se Karađorđe iz izgnanstva vratio u Srbiju. Ovde je službovao, kao carinik, i Vuk Stefanović Karadžić. Kod Rama počinje 70 kilometara duga ramska peščara. Ovde je, pomoću skele, uspostavljena najkraća svakodnevna veza sa Južnim Banatom.

Lepenski Vir – najstarije urbano naselje u Evropi

kultura

Aheološko nalazište Lepenski vir je otkriveno pre više od 50 godina na samoj obali Dunava, u istočnoj Srbiji. Udaljeno je 15 km od Donjeg Milanovca. To je bilo jedno od najznačajnijih arheoloških otkrića na teritoriji Srbije. Kultura Lepenskog Vira je stara oko 8000 godina i predstavljala je potpunu nepoznanicu za arheologe, a nazvana je po lokaciji na kojoj je otkrivena.

Nekoliko činjenica izdvaja Lepenski Vir od drugih sličnih praistorijskih kultura. Na ovom mestu su ljudi živeli konstantno preko 2000 godina i za to vreme su prešli evolutivni put od lovaca i sakupljača plodova do organizovane društvene ekonomske zajednice. Stanovnici Lepenskog Vira bili su prvi urbanisti i graditelji na ovim prostorima jer su pravili kuće koje su u osnovi bile trapezoidnog oblika, prekrivene drvenom kostrukcijom, lišćem i kožom divljih životinja. U kućama se nalazilo ognjište, mali žrtvenik i kamene skulpture koje su predstavljale njihova božanstva. Upravo su te sklupture postale prepoznatljiv znak Lepenskog Vra širom sveta i predstavljaju najstariju umetnost te vrste u Evropi.

Ovaj lokalitet, koji je ime dobio po dunavskom viru, bio je sedište jedne od najvažnijih i najsloženijih kultura praistorije. Tokom iskopavanja otkriveno je sedam sukcesivnih naselja i 136 objekata (kako stambenih, tako i sakralnih) koji su izgrađeni u preriodu od oko 6500. do 5500. godine pre naše ere.